22/7/2006 - dysphoric & euphoric

   Demeter yine yasta..kızı Persophenenin annesinden ayrılıp Hadesin yanına gitme zamanı..

   bahar güze döndü,yeşiller sarıya,ruhu karanlıga...

   ögrenilmiş çaresizlikti Demeterinki..senenin yarısı ruhu baharı yaşarken,diger yarısında karanlığa teslim ediyordu kendini..tıpkı benim gibi..

   yaşam seni bir tür çıkmaza sürüklüyor..sana mutluluk getirecegini umarak aldıgın kararlar elinde patlıyor..hersey kontrolden cıkıyor..ve labirente hapsedilmiş Minatour gibi acı sonunu bekliyorsun..

   içinde yerleşmiş bir uyuşukluk duygusu,hareket edememe durumu...

   bazen paniğe kapılıyor, zamanın önüne gecilmez hızına dur demek istercesine bişeyler yapma telaşı bürüyor seni.oblomov yavas yavas yatagından kalkmaya hazırlanıyor..

   bu bazen gelen sevgilinin heyecanıyla bazen de yapılan sanatsal etkinliklerle kendini gösteriyor.Persephone yeryüzüne çıkıyor..sarı yeşile dönüyor,ruhum panayıra..lülaparkta eglenen cocuklar misali koşup eglenmek oyunlar oynayıp,kumdan kaleler yapmak istiyorum.dalga sesleri ruhumu yatıştırıyor..

   gelgitler yaşıyor ruhum..bir yanım dibe vuruyor,diger yanım oyun bahçesinde..bir yanım burda diğer yanım hiç gitmedigim yerlerin özleminde..sürekli bir tepişme var içimde..ama beni ben yapan da bu tepişme,bu ikilem,bu çıkmaz,bu çift karakter...